Międzyrzecki Rejon Umocnień MRU

 

Międzyrzecki Rejon Umocnień MRU (Oder Warthe Bogen OWB) jest obiektem fortyfikacyjnym, a czas jego powstania datuje się na okres międzywojenny. Budowa obiektu rozpoczęła się w 1936 roku a miała zakończyć w 1951. Głównym zadaniem MRU była obrana granicy Niemiecko-Polskiej w rejonie nieposiadającym większych przeszkód terenowych, brak gór, rzek i jezior. Po porażce jaką poniosły Niemcy podczas I Wojny światowej

 

Adolf Hitler postanowił umocnić granice z Polską która miała podpisany pakt militarny z Francuzami i przy jej boku stawała się poważnym zagrożeniem militarnym. Na poniższym zdjęciu widać schemat korytarzy które zostały wybudowane do zakończenia prac. Prace nad OWB zostały zakończone po 4 latach a nie jak planowano po 15 latach, a to wszystko za sprawą decyzji Adolfa Hitlera, który środki finansowe przeznaczone na budowę, przeznaczył na budowę czołgów.

 

 

Panzerwerk 717 oraz 716 Kaława

Trasa rozpoczyna się od wejścia do Bunkra 717, którego to charakterystyczne kopuły widać już drogi, obok kopuł widocznych na wzniesieniu jest usytuowane zabezpieczeni anty-czołgowe tz. zęby smoka, które to skutecznie mogły powstrzymać przejaz czołgami i unieruchomić je na krótki czas, przez co stawały się one bardzo łatwe do zniszczenia.

W bunkrze 717 od którego rozpoczynamy wycieczkę możemy zobaczyć najlepiej odrestaurowaną część infrastruktury technicznej znajdującej się w bunkrach, mamy tu pokoje żołnierzy, centrum dowodzenia bunkrem, stację radiostacji, toaletę, stanowisko z karabinem maszynowym, pozostałości po wejściach na kopuły strzelnicze (dwie) na których znajdowały się obrotowe karabiny maszynowe, pomieszczenie na paliwo do zewnętrznego miotacza ognia oraz pozostałość po moździerzu. Przechodząc dalej dochodzimy do klatki schodowej która to prowadzi do części podziemnej bunkra. W części poziemnej znajdowały się koszary, miejsce na generator, studnia oraz magazyny amunicji. Docelowo każdy z bunkrów MRU miał być połączony ze sobą poziemnymi korytarzami wykonanymi do 30 metrów pod ziemią, jednak zmiana planów Adolfa Hitlera uniemożliwiła dalszy rozwój tego przedsięwzięcia.

Ja widać na mapie bunkier 717 i bunkier 716 są połączone ze sobą wspólnym korytarzem który to łączy się z głównym tunelem. Długość głównego tunelu ma około 12 km, zaś wszystkie tunele które zostały wykonane do czasu zakończenia wojny mają długość około 25km. W każdym tunelu prowadzącym do bunkrów bądź obiektów strategicznych mających wyjście na powierzchnie można zaobserwować na obydwu ścianach rząd specjalnie przygotowanych rurek. Rurki te były wypełnione materiałami wybuchowi, które w sytuacji zdobycia bunkra mógłby być zdetonowane co uniemożliwiło by dostanie się do reszty korytarzy podziemnego kompleksu i zdobycia go od środka. Trasę poziemnej wycieczki kończymy wychodząc bliźniaczym obiektem czyli bunkrem 716, do którego nie było wejścia z zewnątrz ale o to zadbali Rosyjscy przyjaciele, którzy w swoim zwyczaju niszczyli wszystko co niemożna było wywieźć do siebie w głąb kraju.

 

 

 

Pętka Boryszyńska

Pętla Boryszyńska jest o wiele bardziej interesującym obiektem militarnym niż panzerwerki 717-716 gdyż, znajduje się w niej o wiele bardziej rozwinięty system korytarzy.

Pętla Boryszyńska jest najbardziej wysuniętą na południe częścią Fortyfikacji Łuku Odry i Warty, w planach miała być obstawiona pięcioma pancerwerkami uzbrojonymi w kopuły pancerne na broń maszynową i miotacze płomieni. Pętla jak sama nazwa mówi ma kształt pętli i znajduje się w niej 7 magazynów amunicji usytuowanych po kątem, zabieg usytuowania magazynów pod kątem miał na celu zmnieszenie siły wybuchu który mógł mieć w nich mieć miejsce i odprowadzenie siły wybuchu pod kątem do korytarza a nie bezpośrednio na wprost w ścianę. Dodatkowym zabezpieczeniem w razie wybuchy magazynu, było wybudowanie dodatkowego równoległego korytarza połączonego specjalnymi trójkątami, które to w razie uszkodzenia części z korytarzy miały umożliwić kontakt pętli Boryszyńskiej z reszta podziemnego kompleksu.

W pętli Boryszyńskej znajdują się również koszary na 300 żołnierzy, maszynownia wraz z częścią wyposażenia, wielkie warsztaty, metalowe klatki schodowe prowadzące do Bunkrów (strasznie zniszczone) oraz szyby z windami na głębokość 30metrów. W pętli Boryszynskiej znajdują się również bardzo ciekawe malunki na ścianach wykonane już po wojnie, które naprawdę warto zobaczyć.

{gallery}kalawa{/gallery}

W kompleksie możemy zobaczyć dwie stacje kolejowe Bahnhof Nord i Sud, kolejki wąskotorowej która to jeździła po całym kompleksie. Do każdego z bunkrów prowadzą tory i system zwrotnic. Stacje kolejowe można rozpoznać po tym iż są to jedne z większych pomieszczeń w kompleksie i posiadają dodatkowa parę torów kolejowych, które to umożliwiały wymijanie się kolejek. Kolejka jeżdżąca w kompleksie była napędzana elektrycznie a na każdej ze stacji możliwa była wymiana akumulatorów. Na każdej ze stacji w kompleksie znajdowały się toalety. Cały poziemny kompleks za czasów swoje świetności był oświetlony, lecz do dnia dzisiejszego po przewodach, puszkach gniazdkach i lampach pozostały tylko ślady, i zaczepy mocujące kabel do sufitu. Wszystkim ciekawym odwiedzenia tych atrakcji, proponuje zabranie ze sobą latarek, gdyż 30 metrów po ziemią tylko one mogą oświetlić nam drogę.

Dodaj komentarz

Kod antysapmowy
Odśwież

English (United Kingdom)Polish (Poland)